พ่ายแพ้...........
posted on 16 Sep 2009 09:02 by mytender
ไม่ได้อัพเดท blog มานานมากๆ จนบางคนอาจคิดว่าตายไปแล้ว? 
แต่จริงๆแล้วยังอยู่และพบกับมรสุมชีวิตมากมายเลยทีเดียว
จนไม่อาจจะมีกำลังที่จะเขียน blog ได้อีกครั้ง
เพราะไม่นึกว่าชีวิตที่วาดวางแผนไว้จะล้มลงและพังระเนระนาดได้ขนาดนี้
จึงไม่อยากจะระบายความน่าสมเพชของตนเองออกมา.........
แต่วันนี้มีเวลามากขึ้นแล้ว และพร้อมจะเริ่มต้นใหม่(อีกครั้ง)แล้ว
เราพร้อมจะเริ่มทุกสิ่งทุกอย่างเสมอ เรารู้ เราเข้าใจตัวเรา แต่ใครจะรู้ดีไปกว่าตัวเรา?
รู้มั๊ยว่าชีวิตการทำงานออฟฟิตมันเป็นยังไง?
หลายๆคนก็รู้ บางคนก็ไม่รู้ เมื่อก่อนผมก็ไม่รู้ แต่ตอนนี้รู้แล้ว
มันคืองานสบาย รายได้ใช้ได้ วันหยุดเยอะ ไม่เหนื่อย แต่เครียด
ความกดดันค่อนข้างสูง เมื่อเทียบกับระดับเงินเดือนที่ได้รับก็ไม่ค่อยคุ้มค่านัก
เพราะประกอบกับค่าครองชีพที่สูงมาก ตามกระแสสังคมตัวเมือง
เคยมองหัวหน้าที่เงินเดือนสูงมากๆ ว่าเขามีความสุขจริงหรือ?
ที่วันๆทำแต่งาน มาแต่เช้า เลิกค่ำๆ ทำโอฟรี ไปต่อที่บ้าน นอนวันละ 3-4 ชั่วโมง
สิ่งที่เขาคาดหวังก็คือ ต้องการเป็นแบบอย่างให้ลูกน้องได้ทุ่มเทแบบเขาบ้าง
แต่มันเป็นสิ่งที่เราทำไม่ได้ จนเกิดคำถามในจิตใจว่า "ชีวิตคืออะไร?"
คือ ทำงานมากๆ เพื่อเงินเยอะๆ แล้วชีวิตจะมีความสุขอย่างงั้นหรือ?
บางคนที่ทนทำ เพราะภาระที่หนักอึ้งของครอบครัว
"ความจนมันบีบบังคับ" คือคำพูดที่ได้ยินบ่อยจากปากเพื่อนร่วมงาน
ถ้างานที่ทำมันไม่ใช่ ก็ลองหางานที่ใช่ดู ลองผิดลองถูกดูบ้าง ไม่เห็นจะเป็นไร
"อย่าทำตัวเหมือนคนแบกโลก" ชีวิตเราเป็นของเรา
อยากจะทำอะไรก็รีบทำเถอะ ถ้าวันนี้เราตายในที่ทำงาน เราจะเสียดายมั๊ย?
ในที่สุดที่สุดก็ออกมา ไปทำงานตามสายงานที่เรียนจบมา
ไปถึงเขาก็ให้เป็นหัวหน้า ทั้งที่ประสบการ์ณเรายังน้อย
แล้วก็อยู่ไม่ได้....... เมื่อเจอภาวะที่"ลูกน้องเก่งกว่าหัวหน้า"
มันแย่จริงๆนะ สร้างเอฟเฟคได้หลายอย่างที่คาดไม่ถึง
ใครไม่เคยเจอคงไม่ค่อยรู้ แต่ถ้าเคยเจอมาบ้างคงจะรู้ว่ามันหนาวดึ๋งถึงนิวเครียสเลยทีเดียว
จนตอนนี้ ไร้หลักแหล่ง เคว้งคว้าง พูดง่ายๆคือตกงานจนได้
ถึงแม้ที่เก่าจะตามเรากลับไปทำ แต่ก็ไม่ขอกลับไปแล้วกัน
ทำงานวันละ 12 ชั่วโมง หยุดวันเดียวต่อสัปดาห์ แถมต้องต่อโอทีอีกตะหาก
คนนะไม่ใช่เครื่องจักร บางทีก็สงสัยว่า ตูมาเป็นหัวหน้าเขา
หรือตูเป็นกรรมกรฟ่ะเนี่ย!!!? งานในรพ.นี่มัน...........สุดๆ
จองห้องเล็กๆใต้แมนชั่นไว้แถวลาดพร้าว
กะว่าจะทุ่มทุนหมดหน้าตัก เปิดร้านขายกาแฟและมินิมาร์ท
ทำเองขายเองสบายใจดี
ยังกังวลถึงเรื่องเงินทุนที่มีอยู่จำกัด จะทำให้ร้านออกมาไม่สวยอย่างที่คิด
ใจจริงอยากจะขายอาหารด้วย แนวอิตาลีฟิวชั่น
ออกแบบร้านให้เหมือนเดินหลงเข้ามาในมาเฟียแฟมิรี่เลย อะไรอย่างนั้น
แต่การแข่งขันประมูลร้านนี้สูงมาก ถึงเจ้าของที่จะชอบใจในไอเดียเรา
แต่เขาก็บอกตามตรงว่า ถ้ามีคนมาประมูลให้ราคามากกว่าเราถึง สองเท่า
เขาคงต้องปล่อยไป....... นั่นก็คือถ้าให้ไม่ถึงสองเท่า เขาจะเก็บไว้ให้เรา
แต่ใจจริง อยากเปิดที่ต่างจังหวัดมากกว่า เบื่อกรุงเทพฯ เบื่อรถติด
เบื่อความวุ่นวาย เบื่อที่อะไรๆก็ใช้แต่เงินๆๆๆๆ
กินลมดมควันพิษ แหวะ!!!!!!~
เหมือนแวะมาบ่นมากกว่า
แต่ก็อยากเขียนบ้าง ถ้ามีโอกาศ
หากเมื่อไหร่ชีวิตมีความสุขกว่านี้ มีอะไรดีๆเกิดขึ้น
คงจะแป่งปันความสุขได้มากกว่านี้
แต่ตอนนี้ขอแป่งปัน ความทุกข์ไปก่อนนะ
เพราะชีวิตไม่ได้มีความสุขทุกวัน
mytender
edit @ 19 Sep 2009 21:40:55 by mytender